COLUMN | 'OVER TIJD GESPROKEN'


Vriendenboekjes. We hebben ze allemaal gehad. Vraagjes beantwoorden voor een vriend of vriendin, appeltje eitje, toch? Lievelingskleur: blauw. Lievelingsdier: dolfijn. Vul in: later word ik... Tsja, goeie vraag. Ehmm.... Ehmm... Pas. De meeste kindjes antwoordden met juffrouw, brandweerman of astronaut, maar ik kwam niet verder dan prinses of ballerina. Ik snapte niet hoe iedereen voor bijna honderd procent zeker wist wat hij of zij wilde worden. De toekomst leek toen zo ver weg. Nu zijn we ruim tien jaar verder en ik heb nóg steeds geen flauw idee! 

17 en eindexamenkandidaat. De tijd dringt. Nog 140 dagen te gaan om precies te zijn (ellendig dat ik dit uit mijn hoofd weet, maar ik kijk al sinds de brugklas uit naar het moment van slagen). Help, de toekomst komt dichterbij. Help, ik weet niet wat mijn toekomst is. Help, wie ben ik. Geef me a.u.b. een tijdmachine, want ik weet het eventjes niet meer. Kunnen we niet gewoon die 'wat-wil-ik-worden?' fase van m'n leven skippen en volwassene Siham een bezoekje brengen? Een klein kijkje in de toekomst kan toch geen kwaad? Helaas, ik heb geen tijdmachine en eigenlijk ook geen tijd meer. Over tijd gesproken.

Tijd. Wat gaat alles toch immens snel. Ik kan het gewoon niet meer bijhouden. Ik voel me net een oma van tachtig, want laatste tijd bedenk ik me alleen nog maar hoe snel alles voorbij gaat. Kon ik de tijd maar even stilzetten. Die ene zomer, die ene filmavond met zuslief en oh ja dat etentje met mijn vriendinnen. Waarom gaat dat toch zo snel?

Maar ik wijk weer eens af... Mijn leven over 20 jaar? Ehmm... daar ga ik weer. Ik klap meteen weer dicht. Ik heb altijd wel iets te zeggen, maar op het moment dat het over mijn eigen toekomst gaat ben ik het zwijgende meisje. Ik word er eigenlijk een beetje bang van. Het verleden verandert in herinnering en de toekomst in het heden. Kippenvel. Ik wil jong en onbezorgd blijven, volop genieten van het leven. Ik wil reizen. De wereld verkennen. Ik wil gelukkig worden. Ik wil een huisje, boompje en feestje (en misschien een beestje, ik kan namelijk niet zonder mijn goudvissen).

Keuzes maken. Dat vind ik denk het moeilijkst. Het heeft misschien niet eens met de toekomst an sich te maken, maar met het maken van een keuze. Kies ik voor de zwarte of blauwe spijkerbroek? En zo ook: kies ik voor studie A of B? Perfectionisme. Alles moet perfect, goed en foutloos zijn. 'Goed' daar kan ik nog mee leven, maar 'foutloos'? Soms vergeet ik bijna gewoon dat fouten maken menselijk is. Inzien, ho maar! Dat doet een perfectionist niet. Dat doe ík niet.

Fouten maken, eigenlijk essentieel in het leven. Vallen, opstaan en weer doorgaan. Geen maar, want, hoe of waarom, gewoon doen! Gewoon doorzetten! (Ja, hallo! Hoor wie het zegt!) Maar het is de waarheid. Misschien wissel ik wel van honderdduizend studies, maar hé het gaat erom dat ik uit die honderdduizend studies de juiste heb gevonden. Met de dag leven, carpe that diem! Doen waar je zin in hebt én gelukkig zijn. Als ik dat eenmaal onder de knie heb, kan het niet fout gaan!

Liefs,
S.

1 opmerking: