COLUMN | DE CRITICI


'Juf, ik wil later dokter worden!' riep ik vastberaden als tienjarige. Mijn zus was net begonnen met haar studie geneeskunde en ik was diep onder de indruk van alles wat zij in het academische ziekenhuis meemaakte. Zo probeerde ik ook altijd eventjes mee te kijken in haar (mega dikke en eigenlijk achteraf ook superangstaanjagende) studieboeken. Ik wilde de fancy witte jas, de afgrijselijke Sanita's en al het andere wat erbij kwam kijken. Om alvast in de stemming van het doktersleventje te komen, keek ik ook trouw elke week naar 'Grey's Anatomy' en 'House'. Dé meest representatieve series ever (ahum). Je snapt dan waarschijnlijk ook dat mijn hart in miljoenen kleine stukjes brak, toen de lerares mij hoofdschuddend en spottend uitlachte. Ik voelde hoe mijn onderlip begon te trillen en de tranen omhoog kwamen, maar oh-wee dat ik voor haar neus zou gaan huilen. Oh-wee.



Hoe kreeg ze het in hemelsnaam voor elkaar? In nog geeneens een paar tellen wist ze mijn droom te vernietigen en daarmee ook mijn zelfvertrouwen. Dokter worden was mijn missie, mijn doel, mijn houvast en dat pakte ze zonder gêne en met opgeheven hoofd van me af... met een simpel lachje?! Een simpel, spottend lachje?! Een lachje waarover ik nog weken daarna nachtmerries heb gehad. Hoe hard ik ook mijn best deed, mijn zelfverzekerde ik kwam voorlopig niet terug.


Totdat... ik op een dag bezig was met een schoolopdracht. Ik kwam een uitspraak van the one and only Albert Einstein tegen die mij aan het denken zette:


"I am thankful to all those who said NO to me. It's because of them I did it myself." 


Het was deze uitspraak die bij mij de knop deed omkeren en mijn zelfvertrouwen weer teruggaf. Wil ik dokter worden, dan word ik dat en dan laat ik mij door niets of niemand tegenhouden. Ik zal ervoor vechten en hell yeah ik zal mijn doel bereiken. Dus werkte ik hard aan mijn schoolwerk en haalde ik hoge cijfers. Toch was dat niet genoeg, want toen ik mezelf in groep 8 had ingeschreven voor het vwo, werd dat door dezelfde lerares afgewezen. Ik was niet goed genoeg. Dag zelfvertrouwen.


In de brugklas merkte mijn mentrix algauw op dat havo/vwo te makkelijk voor mij was. Zonder al teveel mijn best te doen, haalde ik prima cijfers. Ze stelde daarom voor om volgend jaar naar het Gymnasium te gaan. Ik was nog steeds beschadigd door de woorden van mijn akelige basisschool lerares en kon het daarom niet voorstellen dat ik goed genoeg was voor het Gymnasium. Mijn mentrix had daarentegen het volste vertrouwen in mij en verzekerde me dat alles goed zou komen en dus accepteerde ik het aanbod. Gymnasium it was!


Nu zes jaar later kan ik bevestigen dat mijn mentrix gelijk had, want het is allemaal goed gekomen. Ik heb het Gymnasium overleefd en neem om precies te zijn morgen mijn diploma in ontvangst. En nu het zover is, denk ik terug aan al die mensen die beweerden dat ik het niet kon. Die mij demotiveerde om te vechten voor mijn droom. Die zonder schaamte mijn zelfvertrouwen te niet deden. Ik kan ze nog steeds niet begrijpen. Waarom zou je iemand de grond in duwen? Woorden kúnnen namelijk wel degelijk pijn doen of negatieve gevolgen hebben voor een ander! Let op jezelf en gun het een ander om zijn dromen na te jagen.


Ook kan ik me nog steeds volledig aansluiten bij Einstein's uitspraak, want het was inderdaad juist diezelfde negatieve lerares op de basisschool die mij motiveerde om echt alles, maar dan ook echt alles uit mezelf te halen. Er vol voor te gaan en vooral niet op te geven! Soms hoop ik haar zelfs stiekem tegen te komen om haar eens eventjes duidelijk uit te leggen dat het me wel is gelukt. Maar dan bedenk ik me: wat heeft het voor nut? Wat boeit het mij dat zij ervan op de hoogte is? Weet je, soms zijn zulke negatieve mensen het gewoonweg niet waard.


Ik heb geleerd dat ik me niets moet aantrekken van negatieve mensen om mij heen, dat niets zonder slag of stoot gaat en dat alles mogelijk is zolang je in jezelf gelooft. Als je geen vertrouwen hebt in jezelf, wie moet er dan in geloven? Lukt het niet in één keer, geef dan niet op. Doe een stapje terug, verlaag het tempo en probeer het opnieuw. One way or another you will get there.


Waarschijnlijk zal ik in de toekomst met nog meer negativiteit of kritiek te maken krijgen, maar het is de truc om dat te overleven en ervan te leren. Bovenal: om verder te gaan en je door niets te laten leiden, behalve door datgene dat goed is of goed doet. Toen er aan mij werd gevraagd om iets te schrijven of te citeren over de afgelopen zes jaar voor ons fotojaarboek, koos ik dit stukje van Theodore Roosevelt:


"Het is niet de criticus die telt; niet degene die ons erop wijst waarom de sterke man struikelt, of wat de man van de daad beter had kunnen doen. De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in de arena staat, zijn gezicht besmeurd met stof, zweet en bloed; die zich kranig weert; die fouten maakt en keer op keer tekortschiet, omdat dat nu eenmaal onvermijdelijk is; die desondanks toch probeert iets te bereiken; die groot enthousiasme en grote toewijding kent; die zich helemaal geeft voor de goede zaak; die, als het meezit, uiteindelijk de triomf van een grootste verrichting proeft, en die als het tegenzit en als hij faalt, in elk geval grote moed heeft getoond.." - Theodore Roosevelt.


Dit stukje geeft mij motivatie, is mijn motivatie. Het zijn inderdaad niet de critici die mij moeten vertellen wat ik wel of niet kan. En nee, niet alles gaat foutloos en perfect! Natuurlijk is het onvermijdelijk dat er op weg naar je droom iets mis zal gaan, iets niet in één keer of zelfs nooit zal lukken. Maar toch gaat het er uiteindelijk om dat je het hebt geprobeerd, dat je inzet en moed hebt getoond, dat je 'groot enthousiasme en grote toewijding' hebt gekend. En dát... dat is voor mij het allerbelangrijkste.



Siham




Geen opmerkingen:

Een reactie posten