♥ ZO VER DE MOOISTE AVOND VAN MIJN LEVEN... ♥


Gisteren was één van de mooiste dag van mijn leven. Tot voor de avond verliep de dag zoals gewoonlijk. Hier en daar had ik wel een klein beetje stress, omdat ik wist dat die avond mijn uitreiking gepland stond. Met de hele fam reden we nog één laatste keer naar mijn middelbare school. Onderweg ernaartoe dacht ik terug aan alle fijne herinneringen: de allereerste schooldag, mijn paarse mega-super-sized-rugzak in de brugklas, de ellenlange renparcoursen tijdens de gymlessen, mijn mond vol ijzeren slotjes,  het eerste te-laatbriefje, de fijne tussenuren, pauzes en shopmomenten met mijn allerliefste vriendinnetjes...


Met een brok in mijn keel stapte ik de auto uit. Ik wierp nog één laatste blik op de grote witte letters op het schoolgebouw, de felgroene deuren bij de ingang en de duizenden fietsenrekken die zich rondom het schoolgebouw sierden. Zucht. Ik vervloekte mezelf dat ik bijna een traan liet, terwijl ik de ingang nog geeneens had bereikt. Hoe vaak heb ik gefantaseerd over dit moment? Het moment dat ik voor de allerlaatste keer een voet zou intreden op de middelbare school. Waarom heb ik dan het gevoel dat ik op het punt sta iets te gaan verliezen?


Algauw trof ik de setting van de avond aan: blauw- en oranjekleurige ballonnen, krukken in kaarsrechte lijnen gerangschikt, een mooi versierd podium en een dia met flitsende charmante foto's van de afgelopen jaren. De zenuwgolven jasden zo nu en dan door mijn buik. In de verte zag ik dat mijn maatjes gelukkig reeds waren gearriveerd. We groetten elkaar, maar voelden ook dat er een bijna droevige sfeer heerste. Ik ga jullie missen, dacht ik. Ik sloeg mijn ogen neer en kuchte ongemakkelijk wat.


Nadat wij ons allen hadden verzameld startte de muziek: the final countdown. Toepasselijk. In een gracieuze rij passeerden we met grote stappen langs het publiek, terwijl er hard geklapt werd. Een golf van blijdschap kriebelde in mijn buik. 


We ploften op onze gereserveerde stoeltjes en giechelden hier en daar wat. Het was bijna zover... dat langverwachte papiertje zouden we eindelijk in ontvangst nemen. Onze teamleider opende de avond... Even voelde het als vanouds: wij als leerlingen zittend in de aula, zij als teamleider pratend op het podium. 


'Van harte!', 'Wat ben ik trots op jullie!', 'Het gaat jullie goed!'  en nog een aantal lieve woorden passeerden die avond de revue. Stiekem genoten we grijnzend van oor tot oor van de aandacht, de spotlights, de faam. De meisjes in prachtige jurkjes en torenhoge hakken tik-takkend over het podium. De jongens in driedelige-pakken en keurige stropdasjes nonchalent met een hand in de zak. 


'Er zijn maar liefst vijf leerlingen cum laude geslaagd... ' begon de teamleider. Even lag mijn maag in een knoop. 'Had ik nou maar die herkansing gemaakt, dan was ik misschien ook cum laude geslaagd,' zei een perfectionistisch stemmetje in mijn hoofd. Ik wuifde de oneerbiedige gedachte weg en focuste me op de situatie.


'Deze leerlingen zijn: Siham,'  begon de teamleider op te sommen. Verrast. Blij. Ontroerd. Ik was wel cum laude geslaagd! Als een rasechte rekenwonder bleek achteraf dat ik een fout had gemaakt in mijn eigen berekening van mijn gemiddelde eindscore. Flabbergasted, dat is hoe ik mijn gevoel op dat moment het beste kan omschrijven. Er rolde een traan over mijn wang. Dit is meer dan ik ooit had durven te dromen. Ik draaide mijn hoofd naar mijn ouders, mijn broers en zus. Trots, las ik in hun ogen. Mijn ouders klapten harder dan het publiek als geheel opbracht. Hun en mijn geluk kon niet op. 


Op het podium werd ik hartverwarmend ontvangen door een prachtige, ontroerende en ook humoristische speech van mijn mentor, terwijl mijn moeder hurkend naast het podium uit elke hoek een foto schoot. 

Na de speech fluisterde de teamleider in mijn oor dat ik nog even op het podium mocht blijven staan samen met een aantal andere leerlingen. Terwijl we daar stonden, werden we overspoeld met lieve complimentjes en ontvingen we ook een prachtige rode roos. Alsof het nog niet genoeg was, kregen we ook stuk voor een stuk een plechtige uitnodiging voor een Honours Society. Echt waar, ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld. Een mijlpaal om nooit te vergeten. Een mijlpaal waarmee ik een stap dichter ben bij mijn droom. 


Na het formele gedeelte werd ik gefeliciteerd door de docenten die mij het allerbeste toewensten, werd ik gegroet en geknuffeld door mijn lieve familie en vrienden en kreeg ik een prachtig boeket in mijn handen toegeworpen. Emotioneel. Ik werd emotioneel. 


Ik ben God dankbaar, want mijn geloof in Hem heeft mij altijd gemotiveerd en staande weten te houden. Ik ben mijn ouders dankbaar, want zonder hen was dit allemaal niet mogelijk. Ik ben mijn broers en zus dankbaar, want zij waren er altijd op de momenten dat ik ze het hards nodig had. 


Het was een mooie avond.


Zo ver de mooiste avond van mijn leven. 



Siham






2 opmerkingen: