UPDATE #11: STUDEREN, ZENUWACHTIG, NACHTMERRIE

NEE. Vandaag. Is. Mijn. Allerlaatste. Vakantiedag. Mijn leven is voorbij. Vaarwel relaxed mode, hallo stress. The first day of college.... oh, ik ben zó vreselijk zenuwachtig. Waaaaah. Bereid je voor, dit wordt een klaag-update met een wirwar aan emoties...

Ik heb drieënhalve maand vakantie gehad en dat baart me aan de ene kant zorgen. Ik heb het idee dat ik 'eruit lig' en dat motivatie, doorzettingsvermogen en vechtlust ver te zoeken zijn. Ik ben op de middelbare school altijd zo'n streber geweest. Tienen. Niet meer, niet minder. Echter, dit ging vreselijk ten koste van mezelf. Ik maakte mezelf fysiek en mentaal gek. Ik putte mezelf uit. Gelukkig deed de drieënhalve maand vakantie mij goed. Ik kreeg weer plezier in 'het leven' en er verscheen steeds vaker een glimlach op mijn gezicht. Alleen voel ik me nu weer niet lekker in mijn vel. De angst en stress is weer terug. Geneeskunde is een veeleisende studie en ik heb d'r potverdorie zelf voor gekozen. Waarom? Ja, ik vind het menselijk lichaam interessant. Ja, ik krijg een kick en zelfs een soort 'thuisgevoel' (verklaar me voor gek) als ik in het ziekenhuis loop. Nee, ik heb geen zin om de komende zes á zeven jaar te zwoegen in boeken en mezelf te verliezen. Shit.


Het begon al toen ik vorige week mijn boeken ging ophalen. Naïef dat ik was, dacht ik dat 'eventjes te doen'. Not. De krengen wogen minstens een ton. Een kilo meer en ik had geheid mijn rug gebroken. Eenmaal thuis sorteerde ik de boeken in mijn kast. Slik. Ik werd meteen kotsmisselijk. Dikke, Engelse, wetenschappelijke boeken staarden me aan. Dit gaat toch niet lukken? - dacht ik bij mezelf. Terwijl ik dit tik, werp ik een blik op mijn boekenkast. Weer een golf van angst. Ik ben bang dat ik mijn ouders (en mezelf) teleur zal stellen. Argh. Ik ben een mess. Ik weet verdorie niet wat ik wil worden of wat ik wil doen met mijn leven. Het liefst verberg ik mezelf voor de komende honderd jaren diep onder de dekens. Het voelt namelijk alsof ik geen kant meer op kan gaan. Ik heb slechts twee opties: doorgaan of stoppen. Doorgaan betekent dat ik meest waarschijnlijk doodongelukkig word. Stoppen maakt alles ook niet veel beter, want dat zou betekenen dat ik een tussenjaar moet nemen. Nogmaals: shit.


Ik had vannacht - alsof het al niet erg genoeg is - een vreselijke nachtmerrie. In de droom had ik me verslapen, werd ik achterna gezetten door junkies op het perron, stapte ik de verkeerde trein in, kwam ik te laat op school en mocht ik niet meer naar binnen. Het gevoel van angst en verdriet was levensecht. Gatver. 


Ik zit onder de stress vandaag. Ik kan niet eten en ook niet even mijn gedachtes op nul zetten. Ik ben zo vreselijk zenuwachtig voor morgen, nog erger dan toen voor mijn eindexamens. Argh. Ik ben ook zo misselijk. Ik hoop dat alles morgen goed gaat en dat ik een leuke klas heb. 


Ik denk dat de eerste paar schoolweken vooral veel persoonlijke updates op Moda Fortuna zullen verschijnen. Ik vind het namelijk wel fijn om alles van me af te schrijven. Niet alleen qua school, maar ook het feit dat mijn zus gaat trouwen en verhuizen naar de andere kant van Nederland. Ik zal haar missen. Het is allemaal een beetje too much to handle. Ik hoop maar dat alles op zijn plaats zal vallen. 


Liefs,
S. 


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen