UPDATE #12: KALMTE, TRANEN, TWIJFELS

Hee lieve lezers! Vandaag heb ik mijn eerste dag op de universiteit gelukkig overleefd. In de ochtend stond ik met trillende benen op het perron, wachtend op de trein. Verschillende doemscenario's flitsten door mijn hoofd: de trein rijdt niet, ik stap de verkeerde trein in, ik verdwaal, ik kom te laat,
ik maak een slechte indruk etc. etc. Verschrikkelijk. En weet je, van buiten oogde ik EXTREEM kalm. Als in: angstaanjagend kalm. Stilte voor de storm. Het verbaasde me dat ik niet in tranen was uitgebarsten. Maar gelukkig is het allemaal gelukt met het reizen en was ik ruim op tijd.


Eenmaal op school, kwam ik terecht in een zee van studenten. Ik denk wel zeker 800 studenten. Ik wist me even geen raad. Waar ben ik en waar moet ik naartoe? Stoelen! Ah fijn, ik ga wel even zitten totdat mijn werkgroepnummer wordt omgeroepen. Niet veel later kwam er een meisje naast me zitten. Hmm. Zal ik de eerste stap zetten en een praatje beginnen? Eigenlijk ben ik liever kat uit de boom. Oké, ik begin wel een praatje. Maar wacht, stel dat ze BMW studeert, dat klikt dan toch niet? 'Hoi, ik ben Siham'. Het was eruit voordat ik het wist. En ja hoor, een gesprek was geboren. Weg waren de zenuwen.


De nummers werden omgeroepen. We zaten jammer genoeg niet bij elkaar. Maakt niet uit, dacht ik bij mezelf, genoeg anderen om mee te kletsen. De dag begon met een rondleiding, vervolgens een hoorcollege door een longarts (vet interessant!), daarna een mentorgesprek met onze studentmentor (heel fijn, back to high school) en tot slot een rondleiding in het onderzoeksgebouw (lees: snijzalen, uitgestalde organen en lichaamsdelen).


Ik heb met iedereen in mijn groepje een praatje gemaakt, maar toch... op de een of andere manier klikte het niet helemaal. Ik ben niet zo van feesten en uitgaan. Ik voelde me daardoor direct een soort buitenbeentje. Ik hoop dat het morgen beter klikt, het ijs breekt en wie weet dat ik deze week 'vrienden voor het leven' (zoals de commissieleden zo prachtig zeggen) maak.


Rond 14:00 uur mocht ik lekker naar huis. Zucht. Ik heb nog nooit zó graag naar huis gewild. Al dat lopen, nadenken, luisteren etc. Pff. Na drie maanden vakantie valt dat ZWAAR. Ik liep richting het station en wat bleek: gewijzigde treinroute. NEE. Ik ben een leek wat betreft het openbaar vervoer. Ik weet dat ik via Den Haag HS naar Rijswijk kan, maar dat is het dan ook. En alsof het niet erger kan: mijn internet deed het niet op mijn mobiel. HOE. KOM. IK. NAAR. HUIS. Nadat ik mijn saving angel a.k.a. mijn broer had geraadpleegd, kwam ik eruit. Thank God. Ik stapte uit op HS en liep op mijn 'dooie gemakkie' naar het volgende perron om de trein naar huis te nemen. SHIT. De trein stond er al. RENNEN!!! Hijgend en al stapte ik net op tijd de trein in. Ik plofte op de stoel en staarde in de verte. Verdorie, ik voel me nu al doodongelukkig. Geneeskunde is mijn droom geweest, sinds ik me kan herinneren. Toch voel ik me zoooo niet lekker in m'n vel. Verdorie.


Na een rit van 20 minuten was ik eindelijk thuis. Mijn ouders waren onwijs nieuwsgierig naar m'n dag. Dus gaf ik ze een korte samenvatting. En toen... toen kwamen de tranen. Ik hield het niet meer. Ik had me de hele dag groot gehouden. Maar op een gegeven moment kwam alle spanning eruit. Ook het feit dat DIT mijn leven zal worden de komende tien jaar. Dat vooruitzicht is killing. Volgende week vrijdag heb ik al mijn eerste tentamen!!! Na 5 dagen college!!! WTF. Op de dag dat mijn zus gaat trouwen!!!!!!! Dit meen je toch niet. Ik mis haar trouwdag!!! Ik mis mijn zus d'r trouwdag. Ongelooflijk. As we speak springen de tranen weer in mijn ogen. Zal het ook zo in de toekomst gaan? Zal ik steeds meer een stukje van mijn leven moeten opofferen? Moet ik alles opzij zetten voor... geneeskunde???? Wil ik dit??? Kan ik dit aan???? Ik lig erdoorheen. Nu al.



Siham



2 opmerkingen:

  1. Poeehh wat een heftige eerste dag zeg. En wat goed dat je je zo kalm hebt gehouden. Dat je thuis toch even al je emoties kwijt moet is niet erg, eigenlijk alleen maar goed. Want je altijd inhouden is ook niet goed. Wat betreft de trouwdag van je zus.. echt balen. Misschien dat er nog iets te overleggen valt? Aangezien niemand denkt dat er al na 5 dagen een tentamen is. En het is natuurlijk ook een speciale dag.

    Ik hoop dat je nog wat kan regelen. Ik wens je in ieder geval veel succes met alles. En het gaat goed komen, alles komt goed ;-) Probeer vooral positief te blijven denken (hoe moeilijk dat soms ook is)

    Liefs, Nina

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt voor je lieve woorden Nina! Dat waardeer ik enorm! Je hebt inderdaad gelijk, uiteindelijk komt alles goed! Ik probeer het nu wat meer positief te bekijken en dat helpt echt! xx

      Verwijderen