UPDATE #13: EEN HELEBOEL TE VERTELLEN

Lieve lezers, dat is weer eens een tijd geleden! Jeetje, ik heb zo'n twee weken niet geblogd... WAT ERG. De afgelopen weken heb ik enorm veel meegemaakt en beleefd. En met 'enorm veel' bedoel ik ook écht veel. Wow, ik heb jullie gewoon zoveel te vertellen dat ik niet weet waar ik moet beginnen,
ha! Ehm, laat ik bij het begin beginnen (volg je me nog?): de eerste schoolweek op de Universiteit.


In mijn laatste update konden jullie lezen hoe beroerd ik me voelde. Na twee schooldagen zat ik er vrijwel helemaal doorheen. Zoveel indrukken, zoveel nieuwe dingen, zoveel emoties... ik dacht werkelijk dat ik ging neervallen van de stress. Nee, echt, ik werd gek! Nu ben ik onderhand tweeënhalve week verder en kan ik wel bevestigen dat alles een kwestie van wennen is. De universiteit is zeker niet te vergelijken met de middelbare school, dat is me wel duidelijk geworden. Het tempo ligt velen malen hoger, ik heb veel meer zelfstandigheid en daarmee gezegd is er ook veel meer tijd ingepland voor zelfstudie. Dat het tempo hoog ligt, merkte ik al na mijn allereerste onderwijsdag: heel veel literatuur en ZSO's (zelfstudieopdrachten) stonden al gepland voor de volgende dag. Bovendien had ik mijn eerste tentamen al na anderhalve week onderwijs... WOW. 


Ik moest even mijn draai zien te vinden. Hoe pak ik het studeren aan? Het is namelijk niet haalbaar om alles heel grondig te lezen en leren (lees: we hebben het hierover gerust gezegd duizend pagina's literatuur) en bovendien is niet alles even belangrijk. Dat vond ik in het begin gek. Je moet je voorstellen dat ik al zes jaar een bepaalde leerstrategie heb gebruik en dat moest ik heel snel en abrupt zien te veranderen. Dit bracht veel onzekerheid en stress met zich mee. Gelukkig ben ik nu al wat meer gewend aan de grote hoeveelheid stof en kan ik me makkelijker in het studeren vinden. 


Ik heb alweer mijn eerste tentamen achter de rug en die ging nog best redelijk! Dat gaf me toch wel een boost en zeker meer zelfvertrouwen. Nu is het een kwestie van volhouden en doorzetten. Ja, dat is echt belangrijk! Ik merk gewoon dat ik al heel snel denk van 'oké, ik stop ermee hoor!' maar dat is een totaal slechte houding. Ik vind het SUPER interessant en leuk en gaaf en tof en... gewoon fantastisch, dus moet ik mezelf gaan aanleren om niet zo snel (mentaal) op te geven. Relaxed blijven en een balans vinden tussen school en sociale dingen is echt onwijs belangrijk. Natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, maar het moet toch ergens beginnen!


Wat me ook opviel, is dat mijn onzekerheid weer is teruggekeerd. Ik sta minder stevig in mijn schoenen en ben algauw terughoudend. Nou weet ik van mezelf dat ik liever kat uit de boom kijk, dan dat ik mezelf voor een grote groep gooi, maar toch merk ik dat ik nog stiller ben geworden. Daar wil ik echt verandering in brengen. Ik wil ook gewoon tijdens een werkgroep het antwoord roepen of tijdens een hoorcollege een opmerking of vraag op de professor afvuren zoals mijn overige driehonderd medestudenten regelmatig doen. Ik wil laten zien (ook aan mezelf) dat ik daar niet wegens het toeval of domgeluk zit. Nee! Ik heb hard gewerkt om te staan waar ik nu sta. Ik heb diverse toelatingstoetsen en -gesprekken gemaakt respectievelijk gevoerd om mijn plekje binnen geneeskunde te winnen. En dan twijfel ik nóg aan mezelf! WHAT. IS. WRONG. WITH. ME. ? 


Het sfeertje op de universiteit is dus totaal anders dan wat ik gewend ben. Dit vereist dat ik ook mijn houding moet veranderen. Ik vind dat ik meer open en zelfverzekerder moet worden. De eerste paar schooldagen was ik bijna vergeten waarom ik ooit op het idee was gekomen om geneeskunde te gaan studeren, maar toen ik begin tweede week zoveel interessante hoorcolleges en werkgroepen bijwoonde wist ik weer dondersgoed waarom ik binnen dit vak thuishoor. Ik hoop dat mijn onzekerheid snel verdwijnt, zodat ik meer 'lol' kan krijgen in de studie. Ik moet er immers ook van genieten. Ik bedoel, ik doe ein-de-lijk wat ik al die tijd zo graag had willen doen. Soms vergeet ik dat gewoon. Laatst zat ik in de trein naar huis tot ik plots realiseerde dat ik gewoon geneeskunde studeer! Over een late reactie gesproken, haha! 'Ff laten bezinken, hoor! 


Het is nu half 11 en ik ben toch echt wel sleepy sleepy aan het worden. Ik kruip maar lekker snel mijn bedje in, want morgen moeten we weer vroeg op. Please, geen vertraging... de afgelopen dagen was er alleen maar vertraging. Ik neem anders wel een 'treintje eerder', heb echt geen zin om te haasten. Morgen heb ik best een lange dag (van 9 tot 5), maar ik heb ook een hoop tussenuren die ik goed kan benutten voor het samenvatten van mijn literatuur. Scheelt, want dan heb ik in het weekend minder stress. Oh en morgenmiddag krijg ik een BLS training (reanimeren), dat vind ik dus echt tof! Vrijdag heb ik maar twee uurtjes les en dan is het WEEKEND. Wow, ik leef tegenwoordig echt van weekend tot weekend, aangezien mijn eerst volgende vakantie pas in december is (hallo, waarom geen herfstvakantie?? Stom curriculum van de uni ook, ha!). Maar goed, daar moeten we maar mee zien te leven. 


Ik benieuwd wat de studie me allemaal gaat brengen en hoe ik het allemaal ga beleven. Zolang ik maar gemotiveerd en gedisciplineerd blijf, komt het denk ik wel goed. Ik vind het leuk en dat is het belangrijkste en eigenlijk hét grootste argument voor alles.


Wow, ik ben eigenlijk nog laaaaang niet uitgepraat - hihi. Dit wordt zeker vervolgd in een volgende update! 


Slaap lekker,
Siham 




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen