UPDATE #14 | BRACHI-NOG-WAT

Een kop thee, stuk chocolade en Ella Henderson denderend door de boxen van m'n Macbook. De klok laat me weten dat het onderhand 19:45 uur is, terwijl ik heerlijk vals meezing met Ella. Precies wat ik nodig heb na zo'n een lange, vermoeiende dag.

De ochtend begon ge-wel-dig. Nou ja, ochtend? Zeg maar 'nacht', aangezien ik om drie 's nachts wakker schrok door een klap. Nog enigszins slaapdronken deed ik het lampje op mijn nachtkastje aan. What the hell, was dat? M'n ogen schoten van links naar rechts en weer terug. Telefoon. "Potver..." mompelde ik. Ik rolde uit mijn bed en raapte m'n telefoon op. Over 3,5 uur gaat m'n wekker... hartpijn. 


Met een vreselijk chagrijnige kop stond ik even later stipt om kwart voor 8 op het station. Gelukkig had ik mijn dikke, wollen sjaal om mijn nek gewikkeld, want de kou was werkelijk niet te harden. Of misschien was IK niet te harden, dat kan ook. In gedachten vervloekte ik mijn leven als student zonder daglicht (lees: geen ramen in de collegezalen), een mega slaaptekort en een koffie-verslaving (lees: I need my freakin' cafe au lait!). 


Gelukkig werd ik hartelijk ontvangen door een heerlijke stortbui in Leiden. Just what I need! NOT. Als een verzopen kat kwam ik aan in het onderwijsgebouw. Mijn stemming was onderhand gedaald tot ver onder de nul en ik vroeg me af hoe ik deze dag ooit zou doorkomen. Met een diepe zucht plofte ik neer op de collegebank en haalde ik met grote tegenzin m'n boeken tevoorschijn. Terwijl ik mezelf mentaal voorbereidde op vijf uur saaiheid, scrolde ik voor de zeventiende keer door mijn Facebook feed.


"Neurochirurgie," begon de hoogleraar, "vandaag zullen jullie een video bekijken van een operatie aan de plexus brachialis." Meteen schoot ik omhoog en zat ik op het puntje van mijn stoel. Een operatie? Neurochirurgie? Té gek!!!! Ik was een en al oor, ook al had ik geen flauw benul wat een plexus brachi-nog-wat was. De hoogleraar begon te vertellen en liet een hoop afbeeldingen zien. Toen hij eenmaal klaar was met het uitleggen van de achtergrondinformatie, startte hij de video. Ik heb nog nooit in mijn leven zoiets indrukwekkend gezien! Een kindje met een plexus brachialis letsel (het kind kan zijn arm niet bewegen door een letsel aan het zenuwvlechtwerk in de arm) werd door een hele precieze, complexe operatie behandeld. Wát een helden, die neurochirurgen!


Dit soort colleges doen mij weer realiseren hoe prachtig de geneeskunst is en hoe graag ik dokter wil worden. Het is een ontiegelijk zwaar vak en er moet onwijs veel gelezen, geleerd en gemaakt worden, maar dat neemt niet weg hoe vreselijk interessant het wel niet is.


De drukte is soms niet altijd even goed te overzien (lees: dat verklaart waarom er minder artikelen van mij op MF verschijnen), maar at the end of the day is het het allemaal waard. Het is een kwestie van doorzetten en volhouden en vooral niet opgeven.



"Strength

A river cuts through a rock,

not because of its power 

but its persistence" 



Deze quote kwam ik op Instagram tegen. "Persistence", dat is het sleutelwoord.




Nog een fijne avond,
Siham 

1 opmerking:

  1. Jeetje wat knap dat je zo'n studie doet. Ik zou dat echt niet (aan)kunnen.. Ben echt allergisch voor ziekenhuizen! Leuk geschreven zeg en wat een leuke blog, ik volg je nu via bloglovin! XO
    http://www.ingewm.nl

    BeantwoordenVerwijderen