COLUMN | A, EERSTE RIJ, TAFEL 10

Sorry lieve lezers! Vrijdag 21 november heb ik geen artikel gepost... druk, druk en nog eens druk.. Shame on me...

Een zee van tafels en stoelen komt me tegemoet, als ik een stap in de zaal zet. Mijn ogen schieten van links naar rechts, terwijl ik in gedachten het alfabet een keer of drie opzeg. A, eerste rij, tafel 10. Met een diepe zucht plof ik neer op het krakkemikkige stoeltje. Ik rommel nog even wat in mijn tas,

schuif mijn stoel netjes aan en zie vervolgens hoe de zaal zich langzaam vult met honderden geneeskunde-studenten.


Het startschot is gegeven, wanneer alle studenten stipt om 09:00 uur toestemming van de blokcoördinator hebben gekregen om te beginnen met het tentamen. Een golf adrenaline stroomt omhoog en ik voel hoe mijn wangen vuurrood kleuren. Al bij de eerste vraag raak ik in paniek: wat was ook alweer de tiende hersenzenuw? Het getik van de klok, de stampvoetende surveillanten en het gesnuffel en gesnuit van mijn mede-studenten, zetten mijn hersenen op slot. Ik kan aan niets anders denken dan de geluiden om mij heen en het nieuwste nummer van Taylor Swift 'Shake it off'. "Shake it off, shake it off, oe-oe-oe." Hè, verdorie. Ik had dat nummer nooit moeten beluisteren.




Ik besluit verder te gaan met de volgende vraag, maar dan schiet het antwoord van vraag 1 me te binnen. Natuurlijk! Nervus vagus, de tiende hersenzenuw! Het liefst had ik het door de zaal willen schreeuwen. Als een bezetene beweeg ik mijn pen heen en weer en negeer ik de opkomende, krampende pijn in mijn rechterhand. Ik voel me helemaal in m'n element en focus me volledig op het A4'tje-des-doods vlak voor mijn neus. Denk aan die witte jassen! - moedig ik mezelf aan. Daar doen we het toch voor? Over een kleine zes jaar trots als een pauw door de ziekenhuisgangen lopen met een stoere witte jas en een fancy stethoscoop om de hals. Eén doel voor ogen: het witte leger versterken en mensen helpen.


Twee keer knipperen met mijn ogen en de laatste 5 minuten zijn alweer ingegaan. Ik heb het tentamen gelukkig af, maar perfectionistisch als ik ben moet ik natuurlijk alles vijfentwintig keer opnieuw overkijken. In gedachten denk ik terug aan de woorden van mijn anatomie-docent: 'Probeer zo min mogelijk te verbeteren bij gesloten vragen!' En wat doe ik? Ik verbeter nog wel minstens vijf vragen. Eigenwijs kind. Om te voorkomen dat ik nog meer ga twijfelen, gummen en krassen, sluit ik het vragen- en antwoordenboekje in elkaar. Ik ruim mijn pennen op en wacht totdat het eindsignaal is gegeven. Nog steeds voel ik hoe mijn wangen branden. Alsof ik het afgelopen uur in de hete zon een marathon heb gelopen.




'Pennen neer' wordt er door de microfoon bevolen op precies dezelfde toon als 'handen omhoog of ik schiet'. Ik schrik op en laat bijna de papieren op mijn tafel vallen. Over mijn lijk niet, hier blijven, rot papiertjes! In de meest charmante houding weet ik ze net op tijd op te vangen. Een mede-student naast me begint te gniffelen en ook ik kan het niet laten om een glimlach op mijn verhit hoofd te doen verschijnen. Zucht. Het is voorbij, eindelijk. Zo dadelijk lekker naar huis en met een bakkie thee een aantal afleveringen van Pretty Little Liars terugkijken. Ultieme ontspanning als je het mij vraagt. Misschien trakteer ik mezelf onderweg wel op een Starbucks Gingerbread Latte en misschien ook wel op een heerlijke blue berry muffin. Lekker ongezond. Gewoon omdat het kan én omdat het weekend is.

Fijn weekend!

Siham 

2 opmerkingen:

  1. Wat schrijf je toch altijd leuk. Ik herken me zo in jou, je toets verhaal, oh echt, irritant altijd dat 10 x moeten doorkijken!

    BeantwoordenVerwijderen