UPDATE #22: BOOTRAMP

Het zijn de kleine dingen, lieve lezers. De kleine dingen in het leven die een glimlach op iemands gezicht toveren. Het maakt een mens - mij in ieder geval - zielsgelukkig. En we staan er niet vaak genoeg bij stil... bij die kleine dingen. Nee, in plaats daarvan nemen we veel vaker veel dingen voor lief in dit luxe, westerse leven. Een dak boven het hoofd, een warm bed, voedsel op tafel, het omringd zijn door hoog-technische elektronica, studeren en ga zo maar door. Dag in, dag uit. Terwijl we daarvan genieten, lijdt er iemand aan de andere kant van de wereld aan een ernstige ziekte. Of misschien veel erger: sterft er iemand aan de andere kant van de wereld wegens hongersnood, terwijl ik voor de honderdste keer mijn moeder chagrijnig aankijk omdat we 'weer es aardappels met broccoli' eten. Om te schamen. Jawel, we kunnen er niet omheen. Niemand kan dat goed praten.  


'Tuurlijk, we zijn gezegend met een prachtig lux, welvarend leven hier in het westen en we moeten ook zeker geen rem zetten in alle mogelijkheden die het leven ons biedt. Maar ik denk dat het ook gezond is om soms, al is het maar voor heel even een paar seconden, stil te staan bij wat we allemaal wel niet hebben én te realiseren dat dit leventje niet vanzelfsprekend is. En als we er dan niet zelf even bij stilstaan, worden we wel geconfronteerd met een afgrijselijk nieuwsbericht op tv. Ik heb het over de 700 dode bootvluchtelingen van afgelopen week. Ik herhaal 700. Probeer je dit even voor te stellen... meer dan twee keer het aantal slachtoffers van MH17. Wanhopige, onzekere, bange vluchtelingen die letterlijk hun leven op het spel hebben gezet om Europa, het continent der welvarend leven, te kunnen bereiken. Ik krijg het beeld niet uit mijn hoofd. Het beeld van honderden vluchtelingen volgepropt op een bootje op weg naar een beter leven. Het beeld van krijsende kindjes die niet kunnen zwemmen prompt door de grote golven meegesleurd. Het beeld van het vijfjarige meisje met een roze jurk op de kop liggend in de azuurblauwe zee. Van het leven ontnomen noch voordat zij had geleefd. Het beeld van verhongerde, vervolgde, verwonde mensen op weg naar vrijheid. Een betere toekomst.


Ik voel me schuldig. Schuldig, omdat ik een rijk leven leid. Schuldig, omdat ik meer heb dan eigenlijk nodig is. Schuldig, omdat ik dit westerse leven té vaak voor lief neem. Schuldig, omdat ik over ernstige, gruwelijke dingen lees en vervolgens de mogelijkheid heb om de tv uit te zetten. We hebben het goed hier. Veel te goed. Zij hebben het slecht daar. Veel te slecht. Het is werkelijk waar oneerlijk, omdat voor hetzelfde geld hier in Europa armoede en hongersnood had kunnen heersen en rijkdom en overvloed in Afrika. Realiseer. Probeer je dit ook maar voor een seconde te realiseren. Gaat er dan niet een golf van rillingen over je heen? Krijg je niet spontaan een droge keel en weet je haast niets meer te zeggen? Misschien rolt er zelfs een traan over je wang. Dat laatste geldt in ieder geval zeker voor mij.


Dit keer geen luchtig, grappig bericht, maar een serieus onderwerp. Een onderwerp om even over na te denken. Dit soort gebeurtenissen zijn niet te negeren. Dus daarom even een bericht ter bezinning. Om ons te doen realiseren hoe gezegend wij zijn met alle rijkdom hier om ons heen.


So appreciate the little things in life & do not take things for granted...


S.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten