COLUMN | DAT MEISJE UIT 1996

Wat is dat toch? Hoe we worden meegesleurd in dit leven. Alles moet groter, beter en sneller en er is geen ruimte meer voor fouten of enig ander vorm van imperfectie. We streven alsmaar naar meer en nemen met steeds minder genoegen. Het hier en nu is een illusie. Het bestaat niet meer. We vergeten vandaag en denken aan morgen, overmorgen, een week later en ga zo maar door tot de... dood? Is dat dan uiteindelijk rood licht? Het teken om te stoppen naar meer en meer. Als we eenmaal op het sterfbed liggen en het "had ik maar"-betoog uitstamelen? 
Maar wat als je die negentig of voor mijn part honderd niet haalt? Wat dan? Stel je dan nog steeds dat ene uitje met het gezin uit en verberg je dan nog steeds met man en macht dat extraordinaire zang- of tekentalent van je? Nee, natuurlijk niet - zul je denken, maar de ervaring leert dat het niet meer uitmaakt. De ervaring leert dat de maatschappij nu zodanig verpest is dat het ons gewoonweg niet meer boeit. Het materialisme stijgt ons het hoofd te boven en de technologie neemt de overhand. 
En dan heb je nog die telefoons. Die irritante, asociale, vormloze dozen. Iedereen - en ja ook ik - zijn eraan verslaafd. We kunnen gewoon niet zonder. Nee echt, het is niet eens meer dénkbaar. Soms ben ik serieus bang dat die telefoons ooit op een dag aan onze handen zullen verkleven en nooit meer los zullen komen. 
Grote woorden of niet? Het hier en nu is een illusie, de maatschappij is verpest en de technologie is eerder onze vijand dan vriend. Maar hé ik kan het weten! Het meisje uit 1996 dat haar eerste verslagen op de basisschool nog met de hand schreef en haar eerste spreekbeurt gewoon nog illustreerde met een tekening op het schoolbord in plaats van powerpoints op high-end smartboards. Het meisje dat in de lunchpauzes op stelten liep, hoela-hoepelde, touwtje sprong, elastiekte en duikelde op het duikelrek alsof haar leven ervan afhing. Het meisje dat haar eerste paar schooljaren op de middelbare school doorbracht met een simpele nokia telefoon inclusief roze frontje. Puur voor het bellen in noodgevallen. Het meisje dat haar ontspanning zocht in een goed boek in plaats van een rondje feed op Facebook, Instagram of ander sociaal platform. 
Maar tegelijkertijd ben ik ook het meisje dat de wereld zag veranderen. Hoe notitieboekjes en handgeschreven verslagen plaats maakten voor een computer, toentertijd nog een groot en angstaanjagend ding. Het meisje dat zag hoe een simpele nokia telefoon langzaam maar zeker werd omgetoverd in een high-tech smartphone die niet alleen kon fotograferen, maar ook nog eens internet buitenshuis mogelijk maakte. Grote veranderingen in een relatief korte tijd die niet geheel vrij en voor niets kwamen. Nee, integendeel! We offerden voor al dit "moois" een deel van onze bescheidenheid, tevredenheid en bovenal menselijkheid op.


Tsja, wat zal ik zeggen? Het meisje werd volwassen en ontdekte hoe ernstig zij wel niet die "goeie-ouwe-tijd" miste. Jammer genoeg is de technologie nog niet zo ver ontwikkeld om ons middels een tijdmachine terug te kunnen laten keren naar vroeger. Goh, hoe ironisch zou dat zijn!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten