UPDATE #27: ZWAAR BALEN

Ik loop al minstens drie dagen met het idee dat ik wil schrijven. Duizend woorden slingeren door mijn hoofd, die allemaal wachten om op papier gezet te worden. Maar mijn hoofd is een chaos. Het lukt niet. Nu heb ik eindelijk even het moment gevonden om alles van me af te schrijven. Geloof me, die momenten zijn zeldzaam en moet ik direct pakken. En zo geschiedde...

Ik heb al een week vakantie. Een week! Een week van de acht heilige weken vakantie is alweer voorbij en ik heb letterlijk niets gedaan. Dat is toch goed? - zou je denken. Nee, ik baal ervan. Ik heb een jaar lang zo hard gewerkt en gestreefd naar deze zomervakantie en nu loopt het totaal niet zoals ik had verwacht. Geen zonvakantie, geen zomerbaantje en mijn rijbewijs heb ik nog steeds niet gehaald (omdat er steeds weeeeeeeer iets tussenkomt). De. Muren. Komen. Op. Mij. Af. Ik zit nooit stil, mijn leven is hectisch of beter gezegd mijn studie is hectisch. Ik kan me helemaal verliezen in de dikke geneeskundeboeken, practica, colleges en ga zo maar door. Maar als het dan 'opeens' vakantie is, dan blijkt dat ik het eigenlijk nog best wel moeilijk vind om die knop om te draaien. De switch van heel hectisch en druk naar even helemaal niets komt dan bij mij even als een shock. Wat nu? De eerste paar dagen van de vakantie ging het nog wel prima. Ik sliep uit, deed even helemaal niets en het ging allemaal wel. Maar nu... nu gaan de dagen voorbij zonder dat ik ook maar iets onderneem. Oke, dat is niet helemaal waar. Ik heb me de eerste paar dagen rot gesolliciteerd voor een zomerbaantje, maar kreeg van alle vacatures te horen dat ik 'niet geschikt was' (lees: ik ben als 18-jarig meisje voor hen gewoon te duur) voor de job. Nou, dan niet toch. 
De druppel? Toen ik gisteren hoorde dat mijn oudste broer heerlijk een vakantie naar Alicante heeft geboekt en mijn andere broer binnenkort op vakantie gaat naar de Emiraten. En ik dan? :( Van het hele gezin ben ik de enige die niet op vakantie is geweest de afgelopen twee jaren. En je wil niet weten hoe zwaar ik baal op dit moment, want ik wil gewoon even weg. Ik wil even weg uit Nederland en wel minstens een straal van 2000 km ervandaan. Ik wil even mijn mind op zero zetten en bijtanken en écht even aan niets anders denken dan aan het huidige moment. NEE, in plaats daarvan zit ik stuck hier in Nederland waar het weer alleen ellendig is als ik op het punt sta om naar buiten te gaan, waar ik elke seconde aan allerlei serieuze dingen als school, financiële shit e.d. wordt herinnerd en waar ik niet optimaal mijn rust kan vinden. 

Ik mis de zomers in Marokko. De zomers waarin we met het hele gezin met de auto naar Marokko gingen. Lekker luieren op het dakterras in de hete zon, 's avonds laat langs de marktjes en boulevard rondstruinen en heerlijk van de cultuur genieten. 
Ik vervloek op dit moment - sorry I'm not sorry - alle mensen die het geluk hebben om meerdere keren per jaar op vakantie te kunnen gaan, waar ik het niet eens haal om één keer op vakantie te gaan. Zo dat is eruit. Lucht het op? Enigszins, maar ik blijf erbij dat ik het gewoon zwaar klote vind. Punt.

Tot zover deze klaagupdate lieve lezers,
xx

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen