VOLWASSEN ENZO...

Het ondenkbare is denkbaar geworden. Hetgeen wat ik met man en macht zoveel mogelijk probeerde uit te stellen, is toch gebeurd. Als kind droomde ik ervan, als tiener ging ik het liever uit de weg. Nu is er geen weg meer terug: ik ben getroffen door de onontkomelijke volwassenheid. 
Over een kleine twee weken word ik namelijk 19 jaar. Do you hear me? - 19 jaar, als in... het laatste jaartje als tiener... als in... het laatste jaartje géén 'tiger'. Ik knijp 'm hoor. Ik bedoel ik kan wel heel stoer deze blogpost beginnen met de bewering dat ik nu volwassener in het leven sta in vergelijking met een jaar terug, maar dat wil niet zeggen dat ik me ook daadwerkelijk volwassen voel. Om eerlijk te zijn, zijn het meer de dingen die om me heen gebeuren die me vrijwel dwingen om snel volwassen te worden. Maar heck, dat wil ik helemaal niet. Volwassen worden betekent saai worden. Tiener zijn betekent dat het nog toegestaan is om keer op keer fouten te maken en ervan te leren en zogezegd biedt dat mij meer ruimte in het leven. 
Ik ben eigenlijk nog maar een klein meisje dat met veel volwassen dingen moet dealen in het leven. Een klein meisje dat een blogpost begint, maar tussendoor een break neemt omdat haar favoriete nummer op Spotify voorbijkomt en vervolgens keihard op de beat mee begint te dansen like nobody's business. Een meisje dat de Action binnenloopt om een USB-kabeltje te kopen, maar vervolgens thuiskomt met duizend felgekleurde notitieboekjes, stickers, planners, markeerstiften en ga zo maar door. Een heel klein meisje dat haar geluk niet op kan wanneer ze een ijsje met felgekleurde spikkels op het strand verorberd. Een klein meisje dus. 
Jeetje, wat zou ik graag terug willen gaan naar mijn twaalfjarige ik en haar wijs willen maken dat volwassen worden eigenlijk helemaal niet zo leuk is. Ik zou haar vertellen dat ze vooral die Diddl-hanger aan haar felgekleurde rugzak moet dragen als ze dat leuk vindt en dat ze Tina's gewoon mag blijven lezen ook al zit ze in de brugklas. Ik zou haar vertellen dat het oké is om het lezen van Hoe-overleef-ik... boeken leuker te vinden dan schoolfeestjes en -uitjes. Ik zou haar vertellen dat ze zich niet voor haar knal paarse fiets met bloemetjes hoeft te schamen. En ook zou ik haar wijsmaken dat populariteit en stoerdoenerij een illusie is anders wel pure onzin. Waar het op neerkomt... ik zou haar een stevige knuffel geven en vertellen dat ze ten alle tijden zichzelf moet blijven en vooral moet genieten van haar tienerjaren. 
Dus aan alle lezers: don't grow up if that means to give up on the things you love the most in life... in that case just stay childish and enjoy life!





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen