Geneeskunde-meisje

Ik vertrok veel te laat van huis. Het was koud. Vroeg. Terwijl ik nog de slaap uit mijn ogen wreef, een banaan uit mijn tas griste en mijn kleren recht streek, haastte ik me naar het station. Onderweg vervloekte ik de dief die mijn fiets een paar weken terug van het station had gestolen, waardoor ik nu gebaat was het stuk naar het station te voet af te leggen (lees: eerder opstaan). Bovendien had ik zó geen zin in vandaag: de irritante voortgangstoets stond gepland.

Enfin, ik arriveerde op het station en tot mijn aller-grootste verbazing (niet dus) las ik van de borden af dat mijn trein vertraging had. Ik plofte al zuchtend neer op een van de banken op het station en begon mijn reguliere facebook-instagram-bloglovinrondje te doorlopen. Scroll, double tap, scroll... Ik was zo verdiept in mijn social media riedeltje dat ik niet eens door had dat er twee meisjes naast me op de bank waren komen zitten, totdat ik ze hoorden praten over iets wat wel heel verdacht over de voortgangstoets leek te gaan:

"Goh ik ben wel benieuwd hoe dit gaat worden, hoor."

"Pff, en hoe! Ik zie echt op tegen 200 vragen, zeg. Dat is toch veel!"

"Ja, maar goed.. eerst maar eens hopen dat we überhaupt op tijd aankomen."

Wat is de kans dat je op dezelfde trein wacht en beiden diezelfde dag een toets van tweehonderd vragen gaat maken? Juist ja, miniem. Dit moesten wel geneeskunde-meisjes zijn, dacht ik bij mezelf. Net dat ik op het punt stond om op te kijken en te achterhalen of ik misschien deze kinders herkende, arriveerde de trein. Ach NS was maar liefst 12 minuten te laat wat maakte dat ik mijn overstap miste en zeker een halfuur later op Leiden C zou aankomen. Chapeau NS! Terwijl ik mijn ernstig geïrriteerde en slapeloze kop enigszins probeerde te verbergen achter een halve glimlach naar een bejaarde medepassagier, ging ik staan (let op het cursief gedrukte woord 'staan') op mijn reguliere plekje. Flashforward en ik ben aangekomen op Leiden C. Ik werp nog even een blik op de klok en zie dat ik nog een goede speling heb voordat het tentamen zal starten. Je weet wat dat betekent: koffie! 

Met mijn koffie aan de hand loop ik naar het sportcentrum waar de toets zal plaatsvinden. In de verte - het zal toch niet zeker - zie ik de twee geneeskunde-meisjes lopen. Een kleine kortsluiting vindt plaats in mijn hoofd. Hmmm dat rechter meisje lijkt wel verdacht veel op iemand die ik ken, maar wie precies kan ik zo niet een-twee-drie noemen. Is het de basisschool? Middelbare school? Buiten school? Waar ken ik haar toch van?! Of denk ik spoken? Pas als ik de tentamenzaal binnenloop valt het kwartje: de dochter van mevrouw X. 

Mijn moeder heeft jarenlang voor mevrouw X gewerkt als nanny/huishoudster. Het moment dat ik de dochter van mevrouw X herkende, overviel mij dan ook een gevoel dat ik niet zo goed kon plaatsen. Hier zaten we dan als de dochter van rijke mevrouw X en de dochter van mevrouw X' huishoudster tegelijk in dezelfde zaal hetzelfde tentamen af te leggen. Mijn moeder heeft al haar dromen en ambities opgeofferd om maar haar kinderen alles te kunnen bieden waaronder het kunnen studeren aan de beste universiteiten. Een golf van 'make your parents proud' ging door mij heen. Ervoor zorgen dat in de nieuwe generatie zoals die door o.a. het geneeskunde-meisje en ik samen wordt vertegenwoordigd de verhoudingen zullen veranderen. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten