Waarom ik minder schrijf

Ik heb de kracht, jij ook. De tikkendoos heeft de letters reeds voor onze ogen uitgestald. De verbindingen in het brein waar alle gedachten ronddwarrelen, wachtend om vereeuwigd te worden op papier. Een gedachte in werkelijkheid transformeren, dat is de kracht van het schrijven. Met slechts een enkele rammel op deze tikkendoos, worden de gedachtes hopelijk één voor één gesorteerd tot een lopend verhaal. En niet zomaar een verhaal. De voorkeur gaat uit naar een verhaal dat men kippenvel geeft, een verhaal dat je achterlaat met een droge keel en uitpuilende ogen. Een verhaal waar je dagen erna nog over peinst, omdat het iets los in je heeft gemaakt wat je niet zomaar kunt laten rusten. Nogmaals: dat is, blijft en zal de kracht van het schrijven zijn. 

En toch loop ik vast. 

Elke keer weer.

Een schrijversblok niet van slechts een paar dagen of weken, maar zeker al twee jaar.

De passie van het schrijven is nog even vurig als voorheen. De gedachtenspinsels in mijn brein werken nog steeds overuren. Inspiratie alom. Maar zodra ik naar dat witte beeldscherm staar, blokkeert de verbinding tussen mijn brein en vingers. Snel sluit ik alle vensters en klap ik mijn laptop hard dicht. 

Dat boek. Dat blijft mijn droom. Als klein meisje - cliché alarm - droomde ik er al van. Zoveel krabbels. Zoveel kladpapiertjes. Zoveel versleten dagboeken. 

Zal het ooit nog komen?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten