Wanneer het geluk zich niet wil doorzetten in het leven

Ik word er moedeloos van. Dan gaat het goed. Beyond goed. Zo goed, dat je even jezelf drie keer hard moet knijpen in je arm. Net dat je gewend bent aan het feit dat het goed gaat en je het bijna durft toe te geven, gaat het helemaal mis. Dit maakt dat ik gewoon nooit echt blij kan zijn. Als me iets goeds overkomt, ben ik oprecht bang om blij te zijn. Ik ben bang dat mijn glimlach snel zal worden ingewisseld voor tranen. Ik kan dat echt even niet meer aan. Ik wil gewoon kunnen lachen zonder me schuldig te voelen of bang te zijn dat het binnen no time wordt bestraft met verdriet. 

Het ging even heel goed. Wat betreft gezondheid, school, sociaal, familie.. alles. Ik was weer begonnen met sporten, slikte keurig m'n vitamientjes, sprak lekker veel af met vriendinnen, school ging ook prima en ik stelde me zelfs meer open voor mijn familie. Maar toen... overleed mijn opa. Vrij onverwachts. Heftig. Indringend. Hartverscheurend. Een intens verdriet. Een onbeschrijflijk verdriet. Niet te bevatten in woorden. Ik heb in twee dagen zoveel gehuild dat ik letterlijk geen tranen meer over had. Precies toen ik meivakantie had werd mijn opa steeds heftiger ziek, toen even beter en uiteindelijk vrij plots overleden. In die 2 weken meivakantie verloor ik mijn beste vriend, mijn trouwste familielid, de vader van mijn moeder, de enige grootouder die ik ooit heb gekend. Op de valreep zal hij niet bij mijn bachelor uitreiking zijn. Hij zal me nooit meer zien afstuderen als dokter. Hij zal er niet zijn wanneer ik trouw. Hij zal mijn kinderen niet meer kennen. Hij zal het allergrootste deel van mijn leven niet meemaken. Ik mis hem.

De maandag na de meivakantie moest ik mijn scriptie/Bachelor's thesis inleveren. Ik had al wat gedaan voor de vakantie, maar ik rekende eigenlijk op de twee weken van de meivakantie. Maar... in die twee weken was ik mijn opa verloren. Ik was dag in dag uit in het ziekenhuis. Non-stop voor 2 weken. Ik heb hem zieker zien worden, weer beter, weer zieker. Een vreselijk wisselend beloop. Ik heb met hem gesproken. Ik heb om hem kunnen lachen. Ik heb gehuild. Tranen gelaten. Ik verloor hoop. Won hoop. Verloor opnieuw hoop. Kreeg nog een beetje hoop. Begon steeds meer hoop te krijgen. Ik zag licht aan het einde van de tunnel. Ik kreeg oprecht de indruk dat hij erboven op zou komen. Totdat ik vrij plots op dinsdagochtend wakker geschud werd door mijn vader die hysterisch riep 'Opa is aan het sterven!!!' Ik stapte abrupt uit mijn bed, kleedde me half om, rende (viel bijna) van de trap en stapte snel de auto in. Eenmaal in het ziekenhuis... de IC-afdeling... de kabels... de witte jassen.... huilende familieleden.... hysterie.... tragedie. Uiteindelijk kregen we te horen dat hij door een hartstilstand hersendood was geworden. De volgende dag zouden de kabels eruit getrokken worden. Mijn wereld stortte in. Het verdriet dat toen door me heen ging, en nu ook nog zo nu en dan door me heen gaat, is niet omvatten in woorden. Ik heb gehuild zonder een kick te geven. De tranen brandden op m'n wangen. Mijn benen waren als van blubber. Ik had het idee elk moment te kunnen neervallen. Ik had nog nooit iemand in mijn leven verloren. Hoe zou dat voelen? ... Algauw kwam ik erachter dat de leegte die mijn opa achterliet de grootste pijn was. 

Uiteindelijk verloor ik mijn opa op donderdagavond. Vrijdag en zaterdag heb ik gerouwd. Dat wil zeggen: huilend in bed doorgebracht. Zondagochtend... had ik nog letterlijk 24 uur om een scriptie te schrijven. Ik wist me geen raad. Ik heb gebeden tot God om me te helpen. Heb letterlijk 24 uur achter de computer gezeten. Uiteindelijk kreeg ik 'm op tijd af en leverde ik de volgende dag het papiertje in bij het secretariaat. Ondertussen waren mijn ouders naar Marokko gevlogen samen met andere familieleden om mijn opa daar te begraven. Door de verplichtingen van mijn studie, kon ik helaas niet mee naar Marokko om bij zijn begrafenis te zijn. 

De eerste paar dagen na de deadline van de scriptie, gingen niet lekker. Ik was aanwezig maar ook eigenlijk niet. Alles ging langs me heen. Niks had meer waarde. Alles was opeens oppervlakkig. Maar op de een of andere manier vond ik mijn draai weer. Ik merkte dat ik weer begon te lachen zonder me schuldig te voelen. Dat ik weer plezier begon te krijgen. Ik had zijn overlijden een plekje gegeven in mijn hart. 

part 1/2 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten