De kinderen van Juf Kiet

De grootste barrière van ieder mens op deze wereld is taal. Ja dat hoort u goed, taal. Dit geldt ook voor de inheemse inwoners van een land, want zodra zij in de zomer naar het zuiden vertrekken, komen óók zij niet verder dan 'je suis graag une pain et une fles water'. Taal is zo'n machtig goed. Zo gigantisch. Het opent deuren naar diverse werelden en als je dan ook nog een beetje interesse in de medemens hebt, ervaar je de wereld met al zijn pracht en praal net als een ontdekkingstocht. 

Zelf ben ik bilinguaal opgevoed: Berbers en Nederlands. Eigenlijk trilinguaal, want mijn ouders hebben ook nog een poging gewaagd om mij Arabisch te leren spreken. Op de middelbare school werd het me duidelijk dat ik, ondanks mijn voorliefde voor taal, niet echt een talenknobbel had. Mijn smaak ging toch iets meer uit naar de exacte vakken. Daarmee viel mijn droom om ooit vloeiend Frans te kunnen spreken in duigen. Ik heb nog geprobeerd het Arabisch op te pakken door arabische lessen te volgen, maar dat viel helaas ook tegen. Op de middelbare school heb ik nog een halfjaartje een poging gedaan om Portugees te leren via online lessen, maar opnieuw liep dat uit tot een grote fail. Misschien is mijn brein overloaded doordat ik als kind al alles in het Berbers, Nederlands, Engels en beetje Arabisch leerde, misschien heb ik gewoonweg het geduld niet voor het leren van een nieuwe taal. Who knows.

Moraal van mijn journey in het leren van talen? - dat het e-n-o-r-m moeilijk is! Zeker als je een taal probeert te leren voorbij de kleuterfase! Het heeft totaal niks te maken met intelligentie of kennis. Taal staat daar los van. Ik volgde het gymnasium, maar faalde enorm bij luistertoetsen Frans en was ook geen ster in het lezen van Duitse boeken. Taal is een apart dingetje, iets met het centrum van Broca en het centrum van Wernicke in het brein. Ik kan me dan ook intens irriteren aan mensen die 'taal' als iets vanzelfsprekends vinden, want dat is het helemaal niet! Meer specifiek doel ik op betweterige nietsnutten die hun neus ophalen naar vluchtelingen en immigranten. 'Die domme Turken kunnen nog geeneens Nederlands spreken,' wordt er dan luidkeels geschreeuwd. Zucht. 

De afgelopen jaren hebben we te maken gehad met een enorme stroom vluchtelingen naar Europa, waaronder naar Nederland. En met die stroom viel de wereld uiteen in twee partijen: zij die tegen hen keerden, zij die hen steunden en opvingen. Moge het duidelijk zijn dat ik aan de tweede genoemde kant sta. Een paar jaar geleden schreef ik reeds op dit blog al een post over de vluchtelingenstroom en wat ik daar allemaal van vond. Anno 2017 is het nog steeds hot topic. But people, wat ben ik moe geworden van al die bekrompen meningen en uitlatingen naar eenieder die er iets anders uitziet of praat met een 'raar' accentje. Hou op. Ik ben er klaar mee. De vluchteling of de immigrant, dat zijn ook mensen. Help elkaar. Heb je vragen of snap je bepaalde dingen niet? Ben je misschien bang voor het 'onbekende'? Stel die vragen, noem je zorgen, ga in gesprek, maar judge iemand niet voordat je diegene gesproken heb.

Ik kan me niet eens voorstellen wat die mensen hebben moeten meemaken. Oorlogen, trauma's, sterfte, angst... Waaronder ook kinderen. Die arme kinderen die van de ene op de andere dag hun vaderland naar de filistijnen zagen gaan door een onvoorstelbare, mensonwaardige oorlog. Gerukt uit hun vertrouwde omgeving, geplaatst in het onbekende. Die arme kinderen, wachtend in AZC's op de bevrijdende woorden 'u mag in Nederland blijven wonen'. De taal niet begrijpend. Hun gezicht voor eeuwig lijkend op een enorme vraagteken. Probeer je in die kinderen te verplaatsen en me dan recht in de ogen aan te kijken om te zeggen dat het je niets doet.

Juf Kiet u bent een juf uit duizenden. U helpt deze kinderen op een manier die niet te beschrijven is in woorden. Alle lof naar u. Ik ben u dankbaar. Opdat de kinderen snel de taal oppakken. Er wacht een rijke toekomst op hun. Mede dankzij Juf Kiet.

De documentaire 'De kinderen van Juf Kiet' is de moeite waard om te zien, gaat het kijken!

x S.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten