Heimwee naar 17-jarige ik

Maanden knaagde het aan me. Het maken van een blog om alles lekker van me af te schrijven, maar ik durfde het niet en wist geeneens hoe te beginnen. Het koste me wat gepieker, een zomer vol "how-to" YouTube video's, een snufje engelengeduld... en niet veel later in de zomer van 2012 was The Fashion Addict 16" geboren. Als een 15-jarige (bijna 16, vandaar de naam) begon ik ijverig met schrijven. Ik postte het ene artikel na het andere, maar wiste ze paar dagen later weer van de blog. Ik tikte, herschreef, publiceerde, verwijderde aan een stuk door. Wat had ik de grootste plezier! Mode en beauty, daar schreef ik met name over... hahah. Ik kan er nu gelukkig om lachen. 

Na een paar maanden veranderde ik de naam naar "Moda Fortuna" en begon ik met "updates" cq. persoonlijke blogs. Dat was de doorslaggevende factor voor mijn passie voor schrijven. Schrijven over HET leven, ONS leven, MIJN leven, en zoals in de urban scene ook vaak wordt genoemd, schrijven over DE leven. Dat werd dan ook meteen mijn welkomsbericht op de blog. Schrijven over alles wat ik tegen zou komen in het leven an sich en meer specifiek dat van mij. En nu... ruim 6 jaar later, ben ik heel blij dat ik enkele bijzondere momenten en gedachtespinsels vereeuwigd heb op het wereldwijde web. 

Ik scrol door de 180 posts die ik inmiddels op deze blog heb gepost. Ik lach, frons en bij sommige posts krijg ik zelfs kippenvel. Ik mis het. Ik mis hoe ik schreef. Hoe zorgeloos en naïef ik was. Hoe alles eigenlijk zo simpel was. De vrolijkheid in de "oer" berichten van deze blog. Ik voel het als ik door de posts heen gaan, hoe vrolijk en blij ik was. Ik was een kind, vol levenslust en dromen. Aan het begin van een nieuw tijdperk: alle opties stonden open. Jong, vrij en zorgeloos. Kernwoorden van mijn schrijfsels. 

En nu...? Begrijp me niet verkeerd, ik lach nog steeds hard en veel. Geniet met volle teugen van het leven, maar ik ben veranderd. Als mens en ook hoe ik in het leven sta. En ik ben er nog niet achter of dat goed of fout is, beter of slechter, en/of oké. Ik volg een serieuze studie, waarvoor ik serieus hard moet werken, waardoor ik serieus vaak mental breakdowns krijg, waarin ik word omgeven door serieuze pieten, waarmee ik in aanraking kom met serieuze shit. Ik heb geleerd over de meest afgrijselijke ziektes. Heb ernstig zieke patiënten gezien. Heb in lijken moet snijden, organen vastgehouden, hersenen ontleed. Heb mensen voor mijn ogen zien sterven. Een stethoscoop op een borstkast gelegd zonder het hart te kunnen horen, want de man was reeds heen gegaan. Heb patiënten zien huilen uit ongeloof, wanhoop, hulpeloosheid... 

En zo werd dat naïeve, levensvolle meisje van 17... nog aan het begin van een grote serieuze studie... heel snel en heel gauw, te snel en te gauw... een volwassen dame. En nog steeds niet bij de finish aangekomen, want de studie duurt nog zeker enkele jaren... kijkt zij terug op al die jonge jaren... die in een oogwenk voorbij zijn gevlogen en.... nooit meer terugkomen. En dat doet eigenlijk wel heel erg veel pijn. Terwijl het vak mijn passie is, en alles in de wereld voor me betekent... maar in mijn reis naar mijn droombaan als dokter om andere levens te helpen.... vergeet ik misschien niet een heel klein beetje mijn eigen leven? Moet ik niet een klein beetje meer egoïstisch zijn? Iets meer aan mezelf denken?

Ik weet het niet. 

Ik ben nog steeds op zoek naar het ultieme formule om de allerbeste versie van mezelf te zijn. Tot die tijd zal het een proces van trial and error zijn. 

When me starts, life begins... my life.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten