Chille zondag

Terwijl ik mijn ogen open, rek ik mijn armen uit. De witte klamboe bladen rondom mijn bed, de zonnestralen die net onder mijn rolgordijn vandaan pieken. Het raam staat open, ik hoor de vogels fluiten, de wind zacht waaien. Ik reik naar mijn Ipad, plug mijn oortjes in en begin mijn favo playlist te luisteren. Ik geniet, oprecht. Ik ben gelukkig, echt. Ik zucht, dit wordt een heerlijke chille zondag. 

Gedoucht en wel ontbijt ik, terwijl ik nog even gezellig bijklets met mijn broer. Ik loop nog een rondje in de tuin, neem een bewust momentje om met mijn ogen gesloten zoveel mogelijk zonnestraaltjes mee te pikken. De zomer, oh de zomer, ik hou van je. Niet alleen geboren in de maand augustus, maar ook daadwerkelijk een zomermeisje in het breedste zin des woord. De zomer zet mijn overlopende hoofd op pauze. Het is een grote ademteug voor mijn ziel.

Na in de tuin verder tot rust te zijn gekomen, besluit ik weer eens een rondje te gaan hardlopen in het park vlakbij huis. Niet mijn makkelijkste run, of beste pace... maar wauw wat heb ik genoten. Mijn hoofd ein-de-lijk een keer écht goed leeg. Alleen de focus op mij, mijn rennende lichaam, de natuur, de zon, het zomerbriesje, het uitzicht. Terwijl ik ren zie ik kindjes spelen bij het meer, een oudere paar saampjes rondfietsen, een lieftallig gezinnetje picknicken terwijl de BBQ hard brandt. Opnieuw geniet ik welbewust van het moment. 

Eenmaal thuis, volledig voldaan van het verloop van de dag tot nu toe, continueer ik mijn tuin-sessie. Ditmaal lichtelijk bezweet, met een stukje zelfgemaakte gezonde cheesecake. Love it. Ik neem een groot glas water. Sluit mijn ogen om nog meer zonnestraaltjes mee te pakken. In gedachten praat ik met de zon. 

Oh, lieve zon. Ik heb je gemist. Je moet begrijpen dat ik als zomermeisje, met Marokkaanse genen, leef om jou op mijn huid te voelen branden. Leef om door jou gekleurd te worden. Leef om altijd onder jou te zijn. Je geeft me rust, maar tegelijkertijd ook alle energie in de wereld om mijn ding te doen. Je zorgt ervoor dat ik alles in perspectief plaats. Alles is niets meer, want jij - de zon - schijnt. Alles kan wachten tot morgen, verschoven worden naar later, want jij - de zon - schijnt. 

En zo vorderde mijn chille zondag. Wát heb ik lang geen normale, chille, heerlijke ZONdag gehad. Ik ben me maar al te goed bewust dat ik dit soort momenten zélf moet creëren, anders komt het er nooit van. Ik heb geen zin meer om altijd maar door, en door, en door, en door te gaan. Nee, genoeg is genoeg. Geen klaaggezang meer over drukte of wat ik allemaal nog moet doen. Geen gezeik over onzekerheid, of wat-alsjes. Gewoon doen, gewoon vandaag, gewoon gaan met die banaan. We zien wel. We zien wel hoe en wat. We zien wel waar het schip strandt. Doe gewoon je ding. Zet die focus op jezelf. Vergeet jezelf niet. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten